"แม่เริ่มป่วย"
โลกของผมเริ่มปริแตกตั้งแต่วันนั้น โดยไม่มีใครบอกผมว่ารอยร้าวนี้จะกลายเป็น"หลุมดำไปทั้งชีวิต"
ผมมองดูแม่ถูกลากไปหา
• หมอชาวบ้าน
• ยาต้มยาหม้อสมุนไพร
• ร่างทรง อาบน้ำมนต์
• แพทย์ทางเลือก
❌ " ไปแม่งทุกที่ ยกเว้นโรงพยาบาล " ❌
ผมไม่รู้อะไรมาก ด้วยความเป็นเด็ก 10 ขวบ ผมแค่รู้ว่า แม่กำลังค่อยๆตายไปต่อหน้าต่อตา
วันหนึ่ง ผมระเบิดเสียงใส่แม่ เสียงเด็ก 10 ปีที่สั่นแต่ดื้อดึง
“แม่จะกลัวอะไรนักหนาห้ะะ กับการไปโรงพยาบาล
ไปหาหมอจริงๆ สักทีได้ไหม??!!”
แล้วผมเดินหนีเข้าคอกแฟนตาซี JRPG ของผม เพราะความเป็นจริงมันไม่สวยงามพอให้ผมอยู่
แต่ ... จากนั้นแม่ไปโรงพยาบาล
✅รักษาจริง
✅ดีขึ้นจริง
✅กลับบ้านอยู่ได้เป็นปี
👍ผมเข้าใจผิดว่าเราชนะแล้ว
จนวันหนึ่งแม่ชัก หมดสติ และไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
มะเร็งลามไปก้านสมอง — Game Over
- ผมไม่ทันตั้งตัว
- แต่จริงๆแล้ว ผมรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้
บ้านเงียบสนิท วันที่แม่เข้าสู่โรงพยาบาล
ทุกคนไปเฝ้าแม่ ผมถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว
บ้านที่ไม่มีเสียงแม่ มันเหมือนห้องทดลองว่างเปล่าที่บังคับให้ผมเจอกับตัวเอง
"พี่หมี" — ของขวัญชิ้นสุดท้ายจากแม่ —
ผมกอดมันแน่นที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะกอดใครได้
ผมร้องไห้ ชนิดที่ร่างแห้งจนไม่มีน้ำตามากพอจะให้คนอื่นเห็นในภายหลัง
ผมบอกตัวเอง
“หลังจากนี้ เราจะไม่มีแม่แล้ว เราไม่มีสิทธิ์จะมีความสุขจริงๆ ได้อีกแล้ว”
วันนั้นผมอายุ 12 แต่เสียงนั้นแก่กว่าอายุเป็นสิบปี
วันที่พ่อพูดว่า “แม่ของหนูเสียแล้ว”
โลกถล่ม แต่ไม่มีที่ให้ร้องไห้
ผมร้องไปหมดแล้วตอนอยู่กับพี่หมีนั้น
ต่อหน้าคนอื่น — ผมต้องเข้มแข็ง
❌เพราะเด็กผู้ชายร้องไห้ = คนโง่❌
คือกฎเดียวที่บ้านของผมสอน
มันเจ็บ มันชา มันปิดผมให้กลายเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักความเศร้าแบบเปิดเผยอีกเลย
เทศกาลแรกที่กลายเป็นงานศพของความสุข
คริสต์มาสปี 2544 (2001)
❌บ้านไม่ตกแต่งอีกแล้ว
❌ไม่มีต้นไม้ ไม่มีไฟ ไม่มีเสียงหัวเราะ
พ่อกับผมนั่งอยู่ในความเงียบบนโต๊ะกินข้าวสองที่นั่ง
ผมไม่รู้ว่าจะเอาความสุขที่ไหนมาเติมเต็มบรรยากาศนั้น
เพราะคนที่เคยเป็น “จิตวิญญาณ” ของบ้านหายไปแล้ว
ญาติพากันย้ายออก
เหลือเพียงผมกับพ่อ — กับภาพอดีตความทรงจำที่ใหญ่เกินเด็กอายุ 12 จะรับไหว
ตั้งแต่ปีนั้น เทศกาลไม่ได้เป็นการเฉลิมฉลอง
มันเป็น การนับวันตายของความทรงจำ
ผมเรียนรู้การอยู่รอดแบบเด็กกำพร้าอารมณ์
❌อย่าแสดงออก
❌อย่าร้องไห้
❌อย่าอ่อนแอ
เหมือนโลกบอกว่า
“ทำไมมันจะไม่เป็นอะไร มันเป็นสิ! แม่มึงเสียไปแล้ว แต่มึงไม่มีสิทธิ์ให้ใครเห็นว่ามึงเจ็บ”
ผมเริ่มสร้างคุกกักขังอารมณ์
สวมหน้ากากแข็งเพื่อไม่ต้องอธิบายความว่างเปล่าข้างใน
ผมอายุ 12 แต่ความเหงาแก่กว่าอายุไปเป็นสิบปี
