Parham 𓃬☼₿

خاطره‌ای در ذهنم مانده است: چند سال پیش، در جمع دوستانی از دوران دانشجویی که همگی خارج از ایران تحصیل کرده‌اند و در دسته “طبقه متوسط تحصیل کرده” قرار میگیرند، صحبت از حمایت من از دودمان پهلوی شد. واکنش همه‌شان نگاهی آمیخته به تعجب و تمسخر بود؛ با لبخندی کنایه‌آمیز میگفتند: “ما که مدتهاست از پهلوی عبور کرده‌ایم!” به آنها گفتم: “فاصله‌ی پنجاه‌ساله‌ی حاکمیت آخوندی در برابر دوهزار و پانصد سال شاهنشاهی، چیزی در حد یک عطسه است و مطمئنم روزی همگی شگفت‌زده می‌شوید وقتی بفهمید مردم خیلی وقت است که انتخاب خود را کرده‌اند.” پهلوی ستیزی یک بیماری لاعلاج نیست؛ ریشه‌اش بیشتر در ناآگاهی تاریخی و کینه‌های به‌جامانده است؛ کینه‌هایی که گاه از این می‌آید که گاه فلان عمو یا دایی چپ‌گرا در دوران پهلوی زندانی بوده، در حالی که همان چپ‌ها و مجاهدین بعدها به دست آخوندها سلاخی شدند. همین دوستان به ظاهر فرهیخته که امروز به هویت ایرانی مدرن خود می‌بالند، بهتر است به یاد بیاورند که آنچه امروز به عنوان فرهنگ و هنر مدرن به آن افتخار می‌کنند، حاصل تلاش‌های بی‌وقفه‌ی رضا شاه کبیر، شاه فقید ایران و شهبانو فرح پهلوی است. امیدوارم روزی از این پیش‌فرض‌ها رها شویم و دشمن واقعی این سرزمین را درست بشناسیم؛ دشمنانی که چیزی جز سه جریان فاسد نیستند:  ملا، چپی، مجاهد. ‌پاینده ایران. دی‌ماه ۲۵۸۵.

Today, Iran lost one of its true giants. Bahram Beyzayi was not just a filmmaker or a playwright — he was a national conscience. A man who carried the weight of history, myth, and truth on his shoulders, and never set it down, no matter the cost. “Bashu, the Little Stranger” remains one of the most humane films ever made in this land. Created in the middle of the Iran–Iraq war, it refused the language of hatred and destruction. Instead, it spoke for children, for the displaced, for those whose lives are shattered by war. It was a brave, clear cry for peace at a time when silence was safer. Beyzayi never bowed to power. He did not compromise, he did not flatter, and he did not submit to censorship. For that courage, he paid with years of exclusion and exile. In the final decades of his life, far from home, he continued his work and research at Stanford University, carrying Iran’s stories, myths, and wounds with him wherever he went. He lived with dignity, and he created with responsibility. He taught us that art is not decoration — it is memory, resistance, and truth. Today, we mourn not only an artist, but a guardian of Iranian culture. A national hero whose voice will never fade. Rest in peace, Bahram Beyzayi. Iran remembers.

This chart isn’t “economic misfortune.” It’s theft. In the 1970s, before the Islamic Revolution, 1 USD bought ~7 Iranian rials. Today it buys 1,300,000+. That collapse wasn’t an accident. It was designed. They printed. They stole. They lied. You paid. A state–clerical mafia took control of the money and used it to fund itself: endless proxy wars, patronage networks, repression, and corruption so deep it burned the future of an entire generation. While young people lost opportunity, mobility, and hope, the regime exported inflation and imported violence. This is how it works: Print money to fund power Debase savings to hide failure Push the cost onto citizens Wrap it in ideology You worked → they debased. You saved → they inflated. You stayed → they robbed you slowly. This isn’t unique to Iran. This is fiat money behaving exactly as designed when captured by unchecked power. Opt out. #Bitcoin exists. No slogans needed — just facts: fixed supply, no central printer, no permission, no insiders. You hold it yourself or not at all. No cleric, general, or bureaucrat can dilute it to pay for their wars. #Bitcoin doesn’t fix corrupt states. It cuts them off from their favorite weapon: the value of your labor. If your money can be printed, it will be stolen. #bitcoin isn’t an investment. It’s an exit.

Friday #foodstr

#foodstr

Luna #dogstr

در مزرعه، هوا دیگر قابل نفس‌کشیدن نبود و جویبارها خشکیده. انبارها خالی، دل‌ها تهی. خوک‌ها دوچندان می‌خوردند و سگ‌های هارشان هر اعتراضی را می‌جویدند. حیوانات عادی می‌دانستند: تقابل بعدی نزدیک است؛ و این‌بار، مزرعه طعم خون را خواهد چشید. #مزرعه_خاموش #حیوانات_خسته #هوای_سنگین

#foodstr