
Bitcoin başlangıçta aracısız, eşler arası, desentralize nakit olması için yazılmış bir koddu. Bugün büyük (motivasyonları şaibeli) kurumların ilgisi onu bir yatırım ürünü ve altyapı servisine dönüştürdü. Amaç değiştiği için de kullanıcı egemenliği zayıfladı. Kurumsal aktörler altyapı, likidite ve erişim getiriyor getirmesine ama aynı zamanda kontrolü birkaç aktöre doğru yoğunlaştırıyor. Fayda ile merkezîleşme risk el ele gidiyor. Borsalar ve saklama (custody) hizmetleri "anahtar artık sizde olmak zorunda değil" naratifini normalleştirdi. Bu durum, kendi anahtarını saklamayan kullanıcının, protokolün sunduğu özgürlüğün dışında kalmasına neden olur.

Madencilik havuzları ve finansal ürünler hash gücünü ve sermayeyi birleştirerek pratikte sadece birkaç merkezî entiteye güç verir hâle geldi. Bu, ağın sosyal ve teknik güvenliğinin içine etti. En kötüsü, "Dijital altın" naratifi de Bitcoin'i bir elektronik nakit sisteminden ziyade, bir portföy aracı hâline getirdi; ödeme aracı olmanın yolu daraldı ve esasındaki kullanım amacı utanmazca lanetlenir oldu, hatta neredeyse tamamen terk edildi. Lightning, sidechain'ler ve kurumsal API'ler kullanım kolaylığı sağlasa da aracı katmanlarını artırarak P2P mübadele aracı fikrini aşındırdı. Sadece üzerine yazılan yeni katmanların aracısı olan programların önemsiz nüanslarının tasarım tercihleri önemsenir oldu.

Regülasyonlar, kurumsal kabul ve artan pazarlama mizansenleri, kısa vadede istikrar sağlar gibi görünse de bu sözde istikrar, kullanıcı egemenliğinin aşınması gibi ağır bir bedelle gelir.

Müesses nizamın yardakçısı finansal sistemin yarattığı insani çürümenin sonunu getirecek bu teknolojide esas vizyonu korumanın yolu münferit teknokratlara ve şovmenlere teslim olmamak, araçları kullanmak, merkezî eğilimleri sorgulamak ve bağımsızlık için pratik adımlar atmaktır. Ya da Bitcoin adlı bu testnet ve konsept kanıtından kurtulup mainnet'e, yani #Monero ağına katılmaktır.
